کنش های فرهنگی هنری

سه امید و یک ناامیدی فرهنگی

mvakilian — Wed, 22 Aug 2007 18:39:18 GMT

سلام بر دوستان

فکر می‌کردم که وقتی تابستون بشه، زمانم برای به روز کردن این صفحه بازتر میشه .. اما یا شانس شما گرفته و یا کم توفیقی منه! .. به هر تقدیر چند مطلب دارم که هنوز وقت تایپ کردنشونو ندارم .. اما شاید با چند پیشنهاد فرهنگی و یا با مطالب کوچکتر بتونم وبلاگ را زودتر نو کنم ..

پیشنهاد 1(امید دهنده): نشریه مدرسه را حتماً بخوانید .. این شماره پرونده مفصلی درباره استاد مجتهد شبستری دارد .. اگر فرصتی بود، چکیده‌ای از اندیشه‌های این مرد بزرگ را در وبلاگ می‌گذارم ...

پیشنهاد 2(امید دهنده): سریال مدار صفر درجه را حتماًً ببینید .. برعکس شب دهم –از همین کارگردان- که زیاد به من نچسبید (چون فکر می‌کنم از احساساتی بودن ایرانیان، بیش از اندازه استفاده کرده بود)، کار خوشدست و جدید حسن فتحی را بسیار دوست دارم(به خصوص این قسمت‌های اخیر که بسیار زیرکانه، مسائل سیاسی و فرهنگی امروزمان را از لابلای تاریخ معاصر جلوی چشمان بیننده قرار ‌داده است) .. در ضمن آواز قربانی در تیتراژ آخر هم بسیار عالی‌است ..

پیشنهاد 3(امید دهنده): علاوه بر "بازهم زندگی" (5شنبه ها)، از شنبه تا 4شنبه، هر شب "دوقدم مانده به صبح" را از شبکه 4 ببینید .. ساعت 23:15 .. به خصوص بچه های مدیریت فرهنگی که این برنامه براشون از نون شب واجب‌تره .. کلی مشکل و کنش فرهنگی در این برنامه از سوی کارشناسان مطرح میشه .. در ضمن فکر می کنم اولین برنامه ایست که در زمینه فرهنگ و هنر از مجریان تخصصی هر رشته استفاده می کنه ..

پیشنهاد4(ناامید دهنده): این مطلب را حتماً بخوانید... این مطلب ناامیدکننده را گذاشتم، چرا که معتقدم همیشه امید در کنار ناامیدی معنای حقیقی خودشو پیدا می‌کنه ..

امیدوارم در آینده بتونم پست‌هایی با محتوای غنی‌تر بنویسم ...

شاد و پیروز باشید

خطوط جدید آقا مسعود!

mvakilian — Fri, 27 Jul 2007 12:20:18 GMT

سلام بر دوستان

پس از یک سکته ناقص اینترنتی، دوباره وبلاگ را به روز کردم... از تمام همراهانی که در دوران نقاهت مجازیم، وبلاگ را تنها نگذاشتند متشکرم...

1+ هنگامی که از بسیاری مسئولان نظام انتقاد می‌شود، سریعاً مخالفت منتقدان را، مخالفت با ارزشهای انقلاب نامیده و اعمال مذموم خود را در لوای نظام پنهان می‌کنند...

2+ ما برای برخورد با معلول‌ها متولی داریم، اما برای از بین بردن علت‌ها هیچ متولی‌ای نداریم... مثلاً همین طرح امنیت اجتماعی: چه کسی متولی از بین بردن علت‌ به وجودآمدن اراذل و اوباش است؟... همچنین باید در حوزه برخورد با معلول، علمی و بسیار سنجیده برخورد کرد...

3+ برای تغییر فرهنگی باید بسترسازی کرد و این بسترسازی مستلزم هزینه کردن است... هالیوود برای فیلم‌هایش هزینه‌های کلان می‌کند و ذهن مخاطبان را برای تغییرات سیاسی و فرهنگی آماده می‌کند... ما هم اگر قرار است تغییرات فرهنگی انجام دهیم باید برایش بستر سازی کنیم... پس ما نباید برای کارهای فرهنگیمان تنگنای مالی قرار دهیم، باید هزینه کنیم... مجلس برای همه ردیف بودجه‌ها می‌جنگد، اما برای ردیف بودجه فرهنگی هیچ کاری نمی‌کنند...

4+ کار فرهنگی در یک جامعه فقیر جواب نمی‌دهد... باید دنبال کار اقتصادی بروید تا کار فرهنگیتان بگیرد...

5+ بسیاری از مشکلات جامعه ما از سر سلیقه‌ای برخوردکردن در مسائل دینی است... چرا به نام دین این کارها را انجام می‌دهید؟... چرا دایره‌ی دین را اینقدر کوچک می‌کنید که بسیاری چیزها نگنجد؟!!... مشکل ما این است که آدم‌ها خودشان را جای خدا می‌گذارند...

6+ باید در تمام جامعه بحث تعامل اندیشه‌ای را رواج دهیم، نه تقابل اندیشه‌ای... کار ارشادی جواب نمی‌دهد؛ باید کار فرهنگی کرد...

7+ چرا جوانان، به جای اینکه در سینماها و ورزشگاهها باشند، باید سر چهارراه باشند؟

8+ من اگر بخواهم به عنوان یک آدم فرهنگی در جامعه فرهنگ‌سازی کنم، اول باید خودم را اصلاح کنم، بعد جامعه‌ام را...

9+ اینکه بیاییم درباره‌ی پیشینه‌ی کسی قضاوت بکنیم درست نیست... حضرت آدم اولین گناهکار بود، اما آمرزیده شد...

10+ بذارید به دل این جوانان خط بدیم، نه خط خطیش کنیم...

وقتی فیلم "اخراجی‌ها" نمایش پیدا کرد، بسیاری از رسانه‌ها شروع کردند به قلم‌فرسایی... اما با اینکه خیلی حرفها درباره‌ی شخصیت ده‌نمکی داشتم، احساس کردم که باید صبر کرد تا دید که چه پیش می‌آید... گذشت تا دوشنبه شب گذشته، "یه شب مهتاب"، مسعود ده‌نمکی را به عنوان میهمان برنامه‌ی خود با موضوع "جوانان و چالشهای فرهنگی و عملکرد مدیران" انتخاب کرد... ابتدا خیلی از مواضع اخیر آقا مسعود حیرت کردم... چرا که ایشان در گذشته با بسیاری از افرادی که همین سخنان را به زبان می‌آوردند برخورد می‌کردند (کسانی مثل دکتر مهاجرانی، دکتر سروش و ... که منتقدین آن زمان حوزه فرهنگی کشور بوده و با تمام افعال جزم‌اندیشانه همین آقایان مخالف بودند)... البته درباره پیشینه‌ی ایشان قضاوتی نمی‌کنم و از یادآوری آن برحضرم، اما همین رویکرد جدید آقای ده‌نمکی امر مبارکی است؛ چرا که به قول کیارستمی، اگر قرار است اصلاحی صورت بگیرد، شروع اصلاح باید از درون باشد... اما احساس می‌کنم که افکار ده‌نمکی، از انسجام درونی برخوردار نیست و تناقض‌هایی را در همین صحبت‌های تیتروار و کوتاهش هم می‌توان پیدا کرد: مثلاً بند 3 و 4 ناقض همدیگرند، چرا که مجلسی‌ها هم، با فهم اینکه اقتصاد مردم واجب‌تر است، به ردیف بودجه فرهنگی اینقدر بی‌اعتنایی کردند؛ در صورتی که امروزه یکی از گزاره‌های مهم جهانی این است که شکوفایی اقتصادی ملت‌ها هم در گرو هرچه بالاتر رفتن شاخص‌های فرهنگی آن جامعه است... همچنین بندهای 6 و 10 هم ناقض همدیگرند؛ چرا که اصولاً خط دادن صریح، مترادف همان کار ارشادی است؛ تجربه ثابت کرده که کار ارشادی جوابگوی حل مشکلات فرهنگی نیست؛ چه یک خط کشیدن و چه خط خطی کردن... ضمناً دغدغه‌های بودجه فرهنگی که ایشان داشتند، بسیار قابل تقدیر است، اما بودجه 500 میلیونی که بابت هزینه ساخت اخراجیها صرف شد نیز، رقم قابل توجهی است!! البته با تمام این احوال، بازهم اندیشه و افعال مسعود ده‌نمکی 86 نسبت به گذشته خود، مشی اصلاحی خوبی را به خود گرفته‌است... عذرخواهی ده‌نمکی در جشن دنیای تصویر حکایت از همین دگردیسی اندیشه‌ای است؛ چرا که تا آن روز، "عذرخواهی" در واژگان لغاتش جایی نداشت... امیدوارم همین حرکت اصلاحی و رو به رشد ده‌نمکی (و ده‌نمکی‌ها) مستدام باشد...

شاد و پیروز باشید...

پ.ن: نظرات وبلاگی درباره این برنامه

آشنایی با مرکز خبری CNN

mvakilian — Thu, 28 Jun 2007 13:54:37 GMT

تحقیق درس آشنایی با مراکز خبری، فرهنگی و تبلیغی بین‌المللی

آشنایی با مرکز خبری CNN

استاد: جناب آقای حجت الاسلامی

محقق:محمدرضا وکیلیان

زندگی، کارمایه‌ی انسان است ...

mvakilian — Thu, 14 Jun 2007 11:49:18 GMT

سلام بر دوستان

به روزهای امتحان نزدیک می‌شویم و کارها روی هم انباشته تر...

وقت نمی‌کردم که وبلاگ را به روز کنم؛ اما فیلم اخیر پخش شده از برنامه سینما ماوراء ( فیلم راز-2006-استرالیا) که بسیار تأثیرگذار ساخته شده و از جلوه‌های بصری فوق‌العاده‌ای بهره می‌برد، باعث شد که مطلبی را با شما درمیان بگذارم؛

باور داشتن و ایمان به تواناییهای "خود" فردی هر یک از ما، بالابردن سطح آرمانها و تخیلات آدمی، تلاش و کوشش، شکرگذاری نعمتهای روزانه و در نهایت، مثبت‌اندیشی و امید- دری که در وجود تعدادی از انسانها نهادینه شده است - موضوعاتی بودند که در این فیلم بر آنها تأکید شد...

دو روز پیش (مثل همیشه در مترو) پیرمردی کنار من نشسته بود که علی‌رغم ناتوانی جسمانی، در دست و پایش، بسیار سرزنده، امیدوار و بشاش بود... سر صحبت را بازکرد و از تجربیات 32 ساله زندگی کارمندی‌اش خاصراتی را نقل کرد... پس از چند دقیقه صحبت، نکته ظریفی را اشاره کرد، می‌گفت، خیلی از همین نسل پدرها و مادرهای ما بسیار ناله می‌کنند و می‌گویند که قبل از انقلاب وضعمان فلان بود و بهمان... در حالیکه وقتی دقت می‌کنی، همین‌ها بودند که در آن روزگار، جوانهای انقلاب را تشکیل می‌دادند و در صف اول مبارزه با رژیم سابق قرار گرفته بودند، اما حالا بازهم ناله می‌کنند و وضعیت قبل از سقوط شاه را "بهشت" می‌نامند...

جالب اینجا بود که این پیرمرد نه از روی تعصب در دفاع از انقلاب، بلکه تنها از روی نگاه مثبت به زندگی، اعتقاد نسل پرها را به نقد می‌کشید و در آخر به من گفت "اما، نسل شما دیگر به دنبال برهم‌زدن و نابودکردن نیست، بلکه نگاهش مثبت است و شروع کرده‌است به تلاش ... شما هم تلاش کن... "

در آخر این پست، نامه هیجدهم از کتاب خواندنی "چهل نامه کوتاه به همسرم" نوشته نادر ابراهیمی (چاپ اول:1368 – نشر روزبهان) را تقدیم شما دوستان می‌کنم:

بانوی ارجمند من!

دیروز، شنیدم که در تأیید سخن دوستی که از بد روگار می‌نالید، ناخواسته و به همدردی می‌گفتی:"بله... درست است. زندگی، واقعاً خسته‌کننده، کسالت آور و یکنواخت شده است"...

اما این درست نیست عزیز من، اصلاً درست نیست.

مستقل از انسان و آنچه که انسان می‌کند، در جستجوی چیزی در ذات زندگی نباید بود.

از مزاحٍ مکرّرٍ "زندگی موریانه‌ها و زنبوران عسل" بگذر! آنها شاید موجودات بسیار مهمی هستند که مسائل بسیار مهمی را اثبات می‌کنند؛ اما کمترین نقشی در ساختمان معنوی حیات ندارند.

نه... تنها به اعتبار وجود زنده و پویای توست که چیزی بد است یا خوب؛ چیزی کهنه است یا نو؛ چیزی زیباست یا نازیبا؛ و تنها بر اساس اراده،عمل، و اندیشه تو آنچه بد است به خوب تبدیل خواهد شد، آنچه نایباست به زیبا ،و آنچه مکرّر است به نامکرّر...

هرگز گمان مبر که زندگی، بدون انسان، یا بدون موجودی زنده که قدرت تفکر و انتخاب داشته باشد، بازهم زندگی‌ست.

عزیز من!

هرگز از زندگی، آنگونه که انگار گلدانی‌ست بالای تاقچه یا درختی در باغچه، جدا از تو و نیروی تغییردهنده تو، گِله مکن!

هرگز از زندگی آنگونه سخن مگو که گویی بدون حضور تو، بدون کار تو، بدون نگاه انسانی تو، بدون توان درگیری و مقاومت تو، بدون مبارزه تو، پافشاری تو، سرسختی تو، محبت تو، ایمان تو، نفرت تو، خشم تو، فریاد تو، و انفجار تو، بازهم زندگی‌ست و می‌تواند زندگی باشد.

زندگی، مرده‌ریگ انسان نیست تا پس از انسان یا در غیابش، موجودیتی عینی و مادی داشته باشد. زندگی، کارمایه‌ی انسان است، و محصل انسان، و دسترنج انسان، و رؤیاهای انسان، و مجموعه‌ی آرزوها و آرمان‌های انسان؛ که بدون انسان هیچ است و کم از هیچ.

زندگی، حتی ممکن است خوابِ طولانی و رنگین یک انسان باشد، بسیار دور از واقعیت بیداری؛ اما به هر حال چیزی است متعلق به انسان، برخاسته از انسان، و سرچشمه گرفته از قدرت‌های مثبت و منفی انسان.

به یادم می‌آید که در جایی خوانده‌ام یا نوشته‌ام: "خدای من، زمین بی‌انسان را دوست نمی‌دارد و هرگز نیز دوست نداشته است". ساختنِ زمین آنگونه که انسان، روی آن، نفسی به آسودگی و سلامت بکشد، و بتواند جزء و کلّ آن‌را عاشقانه و نه طمع‌ورزانه بخواهد و نگه دارد، تنها رسالت انسان است؛ و رسالتِ تو و من، اگر از داشتنِ عنوان پرمسئولیت و خطیر "انسان" هراسی به دل‌هایمان نمی‌افتد...

بانوی من!

ما نکاشته‌هایمان را هرگز درو نمی‌کنیم.

پس به آن دوست بگو: خستگی کاشته‌یی که خستگی برداشته‌یی. اینک به مدد نیرویی که در توست و چه بخواهی و چه نخواهی زمانی از دست خواهد رفت، چیزی نو و پرنشاط بساز...

چیزی که اگر تو را به کار نیاید، دست کم، بچه‌هایت را به کار خواهد آمد...

پرتلاش و پیروز باشید ...

پ.ن1: شرمنده تمام دوستانی که نظر گذاشته و من در پاسخ به آنها کوتاهی کردم... خیلی گرفتار بودم...

پ.ن2: از دوست خوبم، آقای محمد فکری هم به خاطر فکر خوبش ممنونم...

چرا باید از پلیس بترسیم؟

mvakilian — Fri, 01 Jun 2007 11:57:18 GMT

سلام بر دوستان...

دو هفته‌ای در به روز کردن وبلاگم تأخیر داشتم... بیشتر دلمشغولیهایم کارهای اجرایی انجمن علمی بود که ثمرات بسیار خوبی داشت:

1. راه‌اندازی اولین سایت تخصصی مدیریت فرهنگی هنری: ارگانون (ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است...)

2. برگزاری چند برنامه‌ی فرهنگی که توضیحات مفصل آن در سایت ارگانون آمده است...

اما موضوعی که دوهفته‌ایست ذهنم را به خود مشغول کرده: چرا باید از پلیس بترسیم؟

وظیفه پلیس چیست؟ اندیشمندان علوم اجتماعی متفق‌القولند که کارکرد نهاد پلیس در یک جامعه‌ی مدنی، "تأمین امنیت اجتماعی" شهروندان است که از طریق مقابله با هنجارشکنان، صورت می‌پذیرد.

در اجتماع سنتی، برادر بزرگتر، پدر، رفیق تنومند یا عیاران قوم، وظیفه‌ی حفظ امنیت اجتماع را به عهده داشتند.

قرار است که یکی از ارکان مدنیت بیاید و جای برادر بزرگترها، پدرها، رفقا و... را بگیرد واز جان و مال و ناموس شهروندان محافظت کند. قاعدتاً باید زیر سایه‌ی امنیتی که پلیس فراهم می‌کند، به آرامش برسیم؛ پس چرا به جای آرامش، از سایه‌ی پلیس هم می‌ترسیم؟ چرا وقتی از کنار پلیس رد می‌شویم، اظطراب وجودمان را می‌گیرد که نکند پرمان گیر بکند؟

1. طرح اخیر نیروی انتظامی (مبارزه با بدحجابی) در قالب تأمین امنیت اجتماعی، بیش از آنکه یاری‌رسان امنیت اجتماعی باشد، باعث تخریب آرامش و روان اجتماعی شد. دو ماهی است که هر روز صبح، هنگام ورود به مترو با بانوکماندوهایی برخورد می‌کنم که رفتارهای نابجای بسیاری از آنها با شهروندان را شاهد بوده‌ام.چرا و به چه جرمی، خانمی که مانتویسارافون کرم و پلیور قرمز پوشیده که دستان دو کودک کمتر از 4 سالش را در دست دارد، باید انواع توهین‌ها را از جانب یک بانوکماندو بشنود؟ ... لباس قرمز جرم است؟ یا مانتوی سارافون که زیر آن پلیور پوشیده شده؟ فکرش را بکنید که به جای من، شوهر و یا یکی از نزدیکانش شاهد این ماجرا بودند!..

2. یکی از اساتید جامعه‌شناسی می‌گفت:مشکل اینجاست که پلیس ما هیچ اطلاعی از عواقب و لطماتی که این بازداشت‌ها و حبس‌ها و جریمه‌ها در پی خواهد داشت، ندارد. ممکن است بسیاری از زندگیها از هم بپاشد... ً رفتار پدری که دخترش را در بازداشتگاه می‌بیند، چه خواهد بود؟... لطماتی که پرونده‌سازی پلیس در مسیر زندگی یک شهروند خواهد گذاشت، چه ابعادی دارد؟...

3. پخش گسترده‌ی سخنان انتخاباتی سوم تیر در اینترنت و موضع آن روز رییس‌جمهور در مورد حجاب، باعث گردید که موج جدیدی از طرح امنیت اجتماعی آغاز شود تا برخورد تناقض‌آمیز مسئولان درباره‌ی مبارزه با بدحجابی را تحت‌الشعاع قرار دهد... برخورد اخیر وقاهت‌آمیز پلیس با اراذل و اشرار(کماندوهای پلیس، قبل از اقامه‌ی دادگاه و تعیین حکم، به مجازات مظنونین پرداختند) و پوشش رسانه‌ای وسیعی که انجام شد، چیزی جز ترسناک‌تر کردن پلیس در اذهان مردم در پی نداشت. البته خوشحالی مردمی که از این آسیب اجتماعی ضربه خورده‌بودند، قابل توجه است، اما چرا به این طرق؟ مگر اینها حیوانند که هرنوع برخوردی با آنان در ملاء عام جایز باشد؟ چرا مجازات بدون هیچ دادگاه و حکمی؟... سخنان قاضی مرتضوی(دادستان کل کشور) در گفت‌و‌گوی شبانگاهی شبکه 2 جالب توجه بود: پلیس، تنها با این حرکت می‌خواست به مردم اطلاع دهد که هرکس شکایتی از این افراد دارد به مراجع قضایی مراجعه کند!!...

4. سه بند فوق، طرح "امنیت اجتماعی" برای روزهای عادی هفته است: شب‌های جمعه یک استثناست... در این شب همه‌ی مردم تهران دزد و قاچاقچی و تبهکار می‌شوند و اینبار بسیج به یاری نیروهای امنیتی می‌آید و به اختیار و بدون هیچ اجازه‌ی حقوقی، می‌تواند جلوی هر ماشینی را بگیرد و موجب سلب آسایش مردم بشود... 2 هفته‌ی پیش، ساعت 10:30 شب سوار ماشین دوستم (جهت اطلاع، پسر بود) از میدان فاطمی عبور می‌کردیم که به دام یکی از این ایست‌های مخلص (بخوانید مخ‌لص) افتادیم، اتفاقاً از بد ماجرا کارت ماشین همراه دوستم نبود... برادر، می‌گفت که ماشین باید برود پارکینگ ... می‌گفتم: نمازم داره قضا می‌شه ...بابا بذار بریم... نرسیم، تو جواب خدا را می‌دی؟ ... و با اعتماد به نفس هرچه تمام‌تر می‌گفت:در آن دنیا هم جواب خدا را خواهم داد! (خوشا به حالش که از حساب آن دنیا هم اینقدر مطمئن است ... سؤال:چه کسانی وظیفه‌ی پلیس راهنمایی رانندگی‌ را به بسیج تفویض اختیار کرده؟)... پس از نیم‌ساعت معطلی با کلی سلام‌صلوات راهی خانه شدیم... و در آخر به این نتیجه رسیدیم که تمام این استرسها بر این بود که بفهمیم: بسیج همیشه و در همه‌جا وظیفه‌ی حفظ امنیت شهروندان را به عهده داشته و از هر کوششی فروگذار نمی‌کند!!!.... (شاید اگر من هم مثل بسیاری از دوستانم که کارت بسیج دارند و هر کار خلافی را به اعتبار این کارت انجام می‌دهند،آن شب این همه مصیبت نمی‌کشیدم...)

5. به نظر من سؤال‌هایی وجود دارد که قبل از اقدامات امنیتی پلیس یا هر ارگان غیر مربوط دیگری باید پاسخ داده شود: حریم خصوصی شهروندان تا کجاست؟ مرز بدحجابی چیست؟ آیا می‌توان خلافکاران سابقه‌دار را قبل از انجام کار خلاف دستگیر کرد؟(1000 نفر را دستگیر کردند، 300 نفر سابقه‌دار بودند، 120 نفر به خاطر جرم وارد زندان شدند!!!)... پس از اینکه مصادیق خلاف مشخص شد و مجرم تفهیم اتهام شد، می‌توان به مجازات پرداخت ... چرا باید کسی را بدون تفهیم اتهام و بدون فهمیدن جرمش، مجازات کرد؟

6. اتفاقی که برای مریم مهتدی افتاد، شاهدی بر ترس از نیروی امنیه جامعه است که شهروندان هنگام مراجعه به نیروی انتظامی برای استیفای حق" امنیت" خود دارند...

شاد و پیروز و "سلامت" باشید...

از صراحت لهجه تا ادب نقد

mvakilian — Sat, 12 May 2007 00:43:18 GMT

بعد از یک روز کاری خسته‌کننده، در حال برگشت با قطار مترو، فردی که در کنارم نشسته بود، مجله‌ای در دست داشت که توجهم را به خود جلب کرد: همگامان(نشریه داخلی شهرداری تهران). خیلی مایل بودم که از محتوای نشریه سر در بیاورم، چرا که چند وقتی است حرکت‌های معاونت هنری شهرداری تهران را زیر نظر دارم (بخوانید). درخواستم را اجابت کرد و مشغول مطالعه شدم... وقتی خواست پیاده شود، هر کاری کردم مجله را پس نگرفت... خدا رحمتش کناد، چرا که نوشته‌ی امروز درباره‌ی مقاله ای است که انتظارش را در هفته‌نامه‌ی داخلی شهرداری تهران نداشتم...

قربانت شوم:

الساعه که در ایوان منزل با همشیره همایونی به شکستن لبه‌ی نان مشغولم خبر رسید که شاهزاده مؤیق‌الدوله حاکم قم را که به جرم رشا و ارتشا معزول کرده‌بودم به توصیه‌ی عمه‌ی خود ابقا فرموده و سخن هزل بر زبان رانده‌اید. فرستادم او را تحت‌الحفظ به تهران بیاورند تا اعلی حضرت بدانند اداره‌ی امور مملکت با توصیه‌ی عمه و خاله نمی‌شود.

زیاده جسارت است. تقی

این مملکت چه گوهرهایی که به خود ندیده ‌است... میرزا تقی خان امیرکبیر... وقتی این سطور را خواندم، چند دقیقه‌ای گیج بودم... بی‌دلیل نیست که نام امیرکبیر بر تارک تاریخ ایران می‌درخشد و الگویی بی‌بدیل را برای بشریت رقم می‌زند... دکتر فرشاد فخیمی، درادامه‌‌ی مقاله به نقد این دست نوشته(که اصل آن در مجله آورده شده بود) پرداخته و از ایجاز کلام و مدیریت زمان امیر(دستور اقدام سریع و نگارش فوری نامه)، تعریف کرده بود... چیزی که برای من بسیار جالب بود ، بی‌پروایی، صراحت لهجه و ادب نقدی است که توأمان در منش امیرکبیر خودنمایی می‌کند... جسارتصدر اعظم در برابر ناصر‌الدین‌شاه، ستودنی است و به قول نویسنده‌‌ی مقاله، امیر نیک می‌داند که ایران به میرزا تقی‌خان فراهانی احتیاج دارد، نه آنکه امیر‌کبیر محتاج تاج و تخت باشد...

روحش شاد، راهش پر‌رهرو

در هر حال روز خوبی بود، میهمان برنامه‌ی شب شیشه‌ای آن شب هم بسیار صراحت لهجه داشت: مریلا زارعی... بسیار سر نترس داشت که رشیدپور را متهم به مماشات و عدم برخوردی شفاف با برخی میهمانان (مثل: سردار رادان) نمود و چه زیبا رشیدپور‌همیشه ستاره‌ی شب شیشه‌ای را کم فروغ کرد!!... یاد صحبت لاری کینگ(مشهورترین شومن دنیا) افتادم که می‌گفت: "من همواره کاری می‌کنم که ستاره‌ی برنامه‌ام، من نباشم‌، بلکه میهمان برنامه‌ام باشد." و آن شب خانم زارعی با وجود تلاش و تقلای رضا رشیدپور برای ستاره شدن، بسیار خوش‌ درخشید...

چند لینک خواندنی:

روزنامه‌ي "هم‌ميهن" از روز يكشنبه منتشر مي‌شود (بخوانید)

تماشاگران بين دوراهي (بخوانید)

موسيقي تلفيقي؛غربت رنگ‌آميزي سازها (بخوانید)

وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي: به‌طور كلي فروغ فرخزاد را ممنوع نكرده‌ايم (بخوانید)

شاد باشید...

پ.ن۱:باز هم خلاصه‌ی کتاب جوانان... به بعد موکول شد. شرمنده‌ی دوستان...

پ.ن2: کارکاههای انجمن علمی مدیریت فرهنگی هنری هم به راه افتاد ... دوستان برای ثبت نام می‌توانند به این لینک مراجعه کنند (بخوانید)

بدون تیتر

mvakilian — Sat, 05 May 2007 00:05:18 GMT

سلام بر دوستان

شرمنده که در به روزرسانی وبلاگ تأخیر شد... علت این تأخیر، 1.شروع کارهای اجرایی انجمن علمی مدیریت فرهنگی و 2.وقایع دلسردکننده‌ی دوهفته اخیر بود... احساس می‌کنم نقل قول زیر (از وبلاگ بخشی از یک را حل) برای عزیزانی که از نزدیک شاهد این پیشامدها بودند، سازنده خواهد بود:

استفان کاوی:

" انچه بیشتر از همه ما را می ازارد نه اشتباهات دیگران یا خودمان بلکه واکنش ما نسبت به ان اشتباهات است.

دویدن از پی مار سمی که مارا گزیده است فقط موجب میشود که زهر در همه جسممان جریان یابد. بسیار بهتر است که بی درنگ دست به عمل بزنیم تا زهر را بیرون بکشیم و بخشی از راه حل باشیم نه بخشی از مشکل..."

هفته‌ی پرتلاطمی بر عرصه‌ی فرهنگ و هنر ایران گذشت... لینک اخبار ناامیدکننده را نمی‌دهم تا اعصاب شما هم مثل من مکدر نشود... اما اخبار و رویدادهای امیدوارکننده‌ای هم بود:

رضا كيانيان و آتيلا پسياني آثار هنري ويژه خود را به نمايش گذاشتند

سيف‌الله داد رييس دوسالانه فيلم جهان اسلام شد ( موسیقی فیلم بازمانده: لینک )

اسم این دبیرستان پرویز پرستویی است

شاد و پیروز باشید...

پ.ن1: قرار بود در این پست به مصاحبه‌ی دکتر حسین کچوئیان بپردازم، امیدورم بتوانم در پست بعدی به آن بپردازم...

پیوند نسلی

mvakilian — Sat, 21 Apr 2007 23:58:18 GMT

سلام بر دوستان

سالروز بزرگداشت استاد مسلم سخن پارسی، شیخ اجل، سعدی شیراز، بر شما مبارک باد ...

چند روزی است که بسیار آشفته‌ام و دل‌نگران... سؤالی که بسیار به آن فکر می‌کنم: به راستی چه بلایی خودمان، بر سر خودمان می‌آوریم؟!...

مطالبی که این روزها خوانده‌ام و حتماً به گوش شما هم رسیده‌است، آرامش روانی مرا هم به‌هم زده‌است... باز هم پای امنیه به حوزه‌ی فرهنگ جامعه باز شده‌است... باز هم التهاب و ترس به فضای شهروندی جامعه‌ی ما باز گشته‌است...

تیتر یک: طرح مبارزه با بدحجابی آغاز شد (بخوانید)...چند سؤال ساده: آیا کشور ما، کم از این نگاه امنیتی نظام ضربه دیده‌است؟ به راستی چرا کوتاهترین مسیرها و دم‌دست‌ترین راهها مصداق "نهی از منکر" قرار می‌گیرند؟ مگر "نهی از منکر" مراتب ندارد؟ چرا فقط برخورد، چرا فقط مبارزه؟ به چه حقی آرامش و بهداشت روانی شهروندان را سلب می‌کنید؟ کدام خدا و کدام پیغمبر، حق صیانت از دین خدا را به شما داده‌است؟ بارها گفته‌ام که دین خدا وکیل نمی‌خواهد... اگر می‌خواست، پیغمبر خدا اولی‌ترازما بود:

وَلَوْ شَاء اللّهُ مَا أَشْرَكُواْ وَمَا جَعَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً وَمَا أَنتَ عَلَيْهِم بِوَكِيلٍ
اگر خدا مى‏خواست‏، (همه به اجبار ايمان مى‏آوردند،) و هيچ يك مشرك نمى‏شدند؛و ما تو را حافظ (دین) آنها قرار ندادیم و ما تو را وکیل آنها قرار نداده‏ايم‏؛ (و وظيفه ندارى آنها را به ايمان‏ مجبور سازی!) (انعام /107)

اصلاً به فرض که صیانت از دین باشد؛ مگر صیانت از دین فقط با زور و ارعاب است؟ مگر فقط با زندان است؟ اگر هم قصدتان صیانت از نظام است، پس چرا به اسم دین؟ مگر دین بازیچه‌ی من و شماست؟ چرا مغزها را نشانه نمی‌گیرید؟(بخوانید)...

و یک سؤال بنیادی‌تر... چه کسی باید مورد شماتت قرار بگیرد؟ بدحجابی که شاید از کم‌اطلاعی‌اش می‌رنجد یا کسانی که داعیه‌دار اطلاع‌رسانی و اشاعه‌ی فرهنگ اسلامیند؟ قصور از کیست؟

تیتر دو:رییس کانون معلمان دستگیر شد(بخوانید)... تنها به لینک این مطلب بسنده می‌کنم... صحبتی ندارم، چون ممکن است هر لحظه جزء لیست دشمنان داخلی نظام قرار بگیرم(بخوانید)... فعلاً به دلیل فعالیت‌های اصلاحی، وقت زندان را ندارم...

تیتر سه: یعقوب یادعلی، به دلیل داستان‌هایش در زندان است (بخوانید)...

اما با وجود این روزگار امیدکش، امید همچنان زنده‌است... برنامه‌های خوب سازمان فرهنگی‌هنری شهرداری تهران، بسیار جالب توجه است... حضور در نقش اسپانسر مالی فیلم خون‌بازی و برگزاری آیین سپاس از رضا کیانیان (بخوانید)، از سیاست‌های فرهنگی خوب این روزهای شهرداری تهران است...

بازگردیم به بحثی که بی‌مناسبت با این ایام نیست و دو پستیست که از آن دور افتاده‌ام... جوانان و مناسبات نسلی... دوست خوبم، خانم آزاده فضلی، در وبلاگشان فصلی دیگر از این کتاب چالش‌برانگیز را خلاصه کرده‌اند (بخوانید)... کسانی که می‌پندارند، مصاحبه‌کننده‌ی این کتاب، تنها سراغ قشر خاصی از متفکرین رفته‌است، حتماً این فصل را بخوانند... مصاحبه با حجت‌الاسلام پارسانیا...

در پست روان شناسی جوانان ایران بعد از انقلاب قول داده‌ بودم راهکارهای دکتر‌منطقی را با شما درمیان بگذارم... الوعده وفا... خلاصه‌ای از مقاله "پیوند نسلی":

ترسيم دين به شكلي خشن و عاري از لطافت براي دانش آموزان، القاي احكام به مثابه سطحي ترين قشر دين به عنوان تماميت دين براي نوجوانان و جوانان و به فراموشي سپردن بيان باطن عرفاني دين، به كارگيري متنهاي نامناسب و انتخاب معلمان گاه خشن و عبوس در تدريس مسايل ديني، بي‌توجهي به سودجويي از دانش معاصر در القاي ارزش‌ها به دانش آموزان، بهره نبردن از نوآوريهاي آموزشي و وسايل كمك آموزشي، در آموزش دين و موارد مشابه، كار را به جايي رساند كه با وجود سرمايه گذاري وسيع نظام در آموزش ديني جوانان، آموزش اخير با بحران مواجه شده و كارايي آن بشدت زير سوال رفته است.

مجموعه برخوردهاي بسته نگر اخير با جوانان، نه تنها به تهديد بهداشت رواني جوان انقلاب اسلامي انجاميد، بلكه اغتشاش هويتي وي را در پي داشت، به اين معنا كه جوان ايراني پس از گذشت بيش از دو دهه از عمر انقلاب، هنوز تعريف درستي از دين و مذهب ندارد، تعريف درستي از روابط زن و مرد، شادي و نشاط، موسيقي مجاز و غيرمجاز و دهها و دهها مسئله حساس زندگيش ندارد. براي جوان ايراني طرز لباس پوشيدن مسئله است، آراسته بودن يا نبودن مسئله است، رنگ لباس مسئله است، مانتو پوشيدن به جاي چادر سركردن مسئله است، خنديدن مسئله است، دست‌زدن يا نزدن مسئله است و شايد هر چيز ديگري مسئله باشد".

نفي تاريخ غرورآفرين ايران پس از انقلاب در كتاب‌هاي درسي، اسباب قطع ريشه هاي تاريخي جوان ايراني با تاريخش را فراهم آورد و به بي هويتي و بي ريشگي وي دامن زد.

بحران‌هاي سياسي ـ اجتماعي ـ اقتصادي گسترده، مانند قتل‌هاي زنجيره‌اي، مسئله لباس شخصي‌ها كه هيچ‌گاه حل نشدند، بسته شدن فله‌اي روزنامه‌ها، تبديل موضوع ثروت‌هاي بادآورده به دعواها و تسويه حساب‌هاي جناحي، سودجويي ابزاري از قوه قضائيه، در مسند نظريه‌پردازي قرار‌گرفتن كساني كه پيش‌تر، كلمه‌اي در دفاع از انقلاب و جنگ بر زبان نياورده بودند، پديده آقازاده ها، رانت‌خواري و ده‌ها و ده‌ها مورد مشابه، بحران موجود در جامعه ايران را فزوني بخشيد.

برخورد ابزاري با دين، مانند نمايش رقاصي زن در تلويزيون براي تخفيف جناح مقابل و يا غوغاسالاري در مورد يك مقاله اهانت‌آميز به امام زمان( عج الله تعالي فرجه) و در واقع اشاعه فحشا براي كسب پيروزي برطرف مقابل، از مسائل به ياد‌ماندني در ذهن جامعه ايران است.

منطقي (1377) در كتاب «راز گل سرخ»، درباره ويژگي برنامه هاي ميان مدتي كه مسئولان تربيتي جوانان مي‌توانند، دربارة جوان‌ها پيشه خود كنند، مي‌نويسد:

«در بررسي اقدام‌هاي كاربردي كه به دو مؤلفه اساسي امكانات مادي و انساني وابسته اند، گاه در مواردي مؤلفه مادي مركز ثقل قرار گرفته و گاه در موارد ديگري مؤلفه انساني مركز توجه قرار مي‌گيرند. اگر اقدام‌هاي نوع نخست را كه وابستگي زيادي به امكانات مادي داشته، نيازمند سرمايه گذاري‌هاي كلان جامعه هستند، حركتها و برنامه‌هاي از بالا به پايين بناميم، اقدام‌هاي نوع دوم را كه وابستگي بيشتري به امكانات انساني دارند، مي‌توان حركتها و برنامه‌هاي از پايين به بالا نام نهاد. به اين معنا كه در حركتهاي از بالا به پايين، تخفيف، تعديل و حل برخي از معضلهاي اجتماعي (مانند بي كاري، مشكل مسكن و نظاير آنها)، به ميزان بسيار زيادي در گرو سرمايه گذاريهاي مادي لازم، در جامعه است، حال آنكه در برنامه‌هاي از پايين به بالا، پيش‌تر از آن كه مشكلات مادي، در پديدايي برخي از معضلات اجتماعي موثر باشند، مشكلات انساني در شكل گيري آنها نقش دارند. به اين معنا كه حل برخي از مشكلات اجتماعي، به طور عمده در گرو داشتن بينش صحيح تربيتي، اصلاح ساختارهاي مديريتي، سودجويي از نوآوريهاي لازم در برنامه ريزيها، پيش گرفتن طرح‌هاي خلاق و مانند آنهاست.

نكته ديگري كه در برنامه‌هاي ميان مدت بايد بدانها توجه داشت، بنيان نظري برنامه هاي تهيه شده، براي پيشنهاد به اولياي تربيتي جوانان خواهد بود:

از بررسي نظريات آرنولد گزل، هانري والن، زيگموند فرويد، اريك اريكسون، مارگريت ماهلر، ژان پياژه، لارنس كهلبرگ، كارل راجرز، آبراهام مزلو، آلكسيس لئونتيف، آلبرت باندورا، يوري برون فن برنر و نظريه اسلام در تحول، مي‌توان به نكات بارز مشتركي در نظريات پيش گفته دست يافت و با توجه به آنها، دست به طراحي برنامه هايي براي جوانان زد كه از پايه اي فطري در جوان برخوردارند.

در ادامه منطقی به ذکر نظریات آنها میپردازد، که به دلیل حجم زیاد آن، تنها به رویکرد اسلام و نتیجه‌گیری از تحلیل محتوای نظریات اشاره می‌کنم:

رویکرد اسلام نسبت به جوانان:

ديدگاه اسلام با تأكيد بر فرا رسيدن دوره وزارت جوان در هفت سال سوم زندگي وي، در عمل بر "هويت جويي" جوان صحه نهاده، خانواده، اطرافيان و جامعه را به عطف توجه بدان، فرا مي‌خواند. از سوي ديگر اين ديدگاه با تأكيد بر "عواطف رقيق" جوان، بر "نوعدوستي" وي تأكيد داشته، با مترادف دانستن دوره جواني با دوره مستي و جنون، پر التهاب بودن دوره جواني را نتيجه مي‌گيرد.

تأكيد ديدگاه ديني بر سن تكليف جوان، در عين آنكه ناظر بر شكل گيري جدي تر نظام ارزشي جوان، در روند تحول اوست، از سويي ناظر بر تحول اخلاقي وي و از سوي ديگر ناظر بر بحران جنسي جوان نيز هست. به تعبير راسل، اسلام برخلاف تمامي اديان، با عدم نكوهش ميل جنسي، با ديده مثبت به اين ميل كه با بلوغ تجلي كامل مي‌يابد، مي‌نگرد. از اين رو مي‌توان در يك جمع بندي اجمالي نتيجه گرفت كه مواردي نظير: "هويت جويي"، "هيجان جويي"، "نوع دوستي"، "عشق"، "جست و جوي ارزش‌ها" و "خردورزي" از موارد مورد عنايت، در نظريه تحولي اسلام، به شمار مي‌آيند.

نتیجه گیری:

موضوعهايي مانند: "هويت جويي"، "هيجان جويي"، "نوع دوستي"، "كنجكاوي"، "گروه گرايي"، "عشق"، "خلاقيت و نوآوري"، "جست و جوي ارزش‌ها" و "عقل گرايي و خردورزي" از نكات بارز مشتركي است كه در نظريات تحول مطرح شده اند و مي‌توان با توجه به آنها، دست به طراحي برنامه هايي براي جوانان زد كه از پايه اي فطري در جوان برخوردار باشند.

در ادامه منطقی به ذکر برنامه‌هایی فرهنگی و بومی در هریک از سرفصل‌های فوق‌الذکر می‌پردازد، که به دلیل تنوع برنامه‌های مرتبط با هریک از ارگان‌های فرهنگی کشور و طولانی نشدن بیشتر این پست، به آن نمی‌پردازم...

در پست بعدی قصد دارم کمی هم ازآرای متفاوت صاحب‌نظران در این کتاب خلاصه‌هایی را برایتان بازگو کنم... پست بعدی با دکتر حسین کچوییان...

شاد و پیروز باشید...

میراث انسانی هنر

mvakilian — Mon, 16 Apr 2007 01:33:18 GMT

سلام بر دوستان

"در هر نمایی از فیلم، نمایی از مرگ را هم در مقابلم می‌دیدم، مرگی شیرین، توأم با آرامش..."

"گلی عزیزم، بزرگترین امکان زندگیم، در تو تبلور یافت... "

قسمتهایی از دست نوشته‌های مرحوم ملاقلی‌پور به گلشیفته فراهانی

با خودم عهد کرده بودم که به خاطر مشغله‌های دانشگاه، هر هفته وبلاگ را به روز کنم، اما با برنامه‌های امشب تلویزیون و اتفاقات دو روز اخیر، نیرویی تازه بوجود آمد تا دوباره کنشهایم را با شما در‌میان بگذارم...

یکی از زیباترین و زلال‌ترین "شب‌های شیشه‌ای" امشب، با حضور گلشیفته فراهانی از شبکه‌ی 5 به تصویر کشیده شد... حضور احساسی، توأم با شعور گلشیفته، لحظات نابی را برای ایرانیان به ارمغان آورد... تحقیقاتی که در پیش‌تولید این برنامه از مصاحبه‌ها و گفتگوهای فراهانی انجام شده‌بود، منجر به طرح سؤالاتی چالش‌برانگیز و درخور توجه از سوی مجری (با اجرای خوب رضا رشیدپور) شد و با پاسخهای هوشمندانه و لطیف گلشیفته، جذابیت برنامه را دوچندان کرد... نظرات گلشیفته درباره‌ی رسالت سینما (و هنرمند) بسیار خردمندانه و شنیدنی بود که به عقیده‌ی من نشاندهنده‌ی عقبه‌ی فکری او و مطالعات زیاد در زمینه‌ی هنر است:

"هنرمند نباید سوار موج مردم شود، بلکه باید موجها را هدایت کند"

"از وظایف مهم هنر، بالا بردن شعور و درک مخاطب است... نه تنزل کردن اثر هنری به سطح شعور مردم عادی"

اتفاقاً امروز جلسه‌ی پرسش و پاسخی پیامون "زیبایی شناسی نوین" با حضور دکتر قاسم‌پور(استاد دانشگاه کلن آلمان) در دانشگاه برگزار شد که با سخنان گلشیفته مناسبت بسیاری داشت. قسمتهایی از آن را با شما در میان می‌گذارم:

- وظیفه تربیتی هنر، بالابردن شعور عادی مردم و رساندن تفکر مردم به تفکر تأمل‌برانگیز هنری است...

- عامیانه تفاوت می‌کند با مردمی‌بودن... ممکن است هنرمند در عین مردمی بودن، مفاهیمی سخت و تأمل‌برانگیز را بیان کند (به عنوان مثال: بتهوون)

- رسالت هنر: باید مردمی باشد، به سمت ایده‌آل‌های مردمی حرکت کند، اما عامیانه نشود...

- هنر عرصه‌ی دفاع از تفاوتهاست، نه تشابه‌ها...

محور دیگری که در صحبتهای گلشیفته اشاره شد، معیشت هنرمندان بود... مسئله‌ای که در اکثر محفلهای هنری مطرح می‌شود، اما پاسخهای نامناسبی دریافت می‌کند(بودجه‌ی فرهنگی)... اتفاقی که دیروز در خانه کاریکاتور شاهدش بودم، شاهد مثال خوبی برای این موضوع بود: مراسم بدرقه‌ی حمید بهرامی (برنده‌ی نخستین سیمرغ بلورین انیمیشن در جشنواره امسال فیلم فجر) ،یکی از بهترین اساتید من و از توانمندترین انیماتورهای ایران، به مقصد آمریکا برگزار شد... استعدادی که خلأش در جامعه‌ی انیمیشن ایران بسیار احساس خواهد شد... کافیست به سایت حمید بهرامی سری بزنید تا به عمق مطلب پی ببرید... بهرام عظیمی (انیماتور داش سیا) گله‌مندیهای بسیاری را از مدیران فرهنگی کشور برای از دست دادن این همه میراث انسانی در دنیای هنر داشت، اما چه سود که سکان کشتی فرهنگ و هنر، به دست نا‌اهلان است...

برگردیم به شب شیشه‌ای... گلشیفته فراهانی، به راستی الگوی کاملی از یک جوان سرزنده، پر احساس، امیدوار و خردمند است که به درک عمیقی از دغدغه‌های نسل قبلی خود(صحبتهایی که درباره‌ی تفاوت دفاع و جنگ انجام داد...) و دغدغه‌های هم‌نسلان خود رسیده است... صحبتهای پایانی و تعابیر زیبایی که درباره‌ی رسول ملاقلی‌پور به زبان آورد ("آقای ملاقلی‌پور یه گوله عشق بود... وقتی رفت، قسمتی از من رو هم با خودش برد...")، شب زیبایی را برای بینندگان رقم زد...

باز هم یاد رسول عاشق گرامی باد و روحش قرین رحمت...

شاد و پیروز باشید.

پ.ن.1

ملت ما وقتی عزیزانشان را از دست می‌دهند، تازه قدرشناس می‌شوند... قدر هنرمندان امروزمان را بدانیم، تا فردا پشیمان امروز نباشیم...

پ.ن.2

داشتم فکر می کردم که اگر فرزاد حسنی به جای رضا رشیدپور اجرای برنامه را به عهده داشت، احتمالاً ویژه‌برنامه‌ی خانم آریان 2 رقم می‌خورد(برنامه‌ی کوله‌پشتی و خانم آریان یادتان هست؟...) آقای رشیدپور، دست مریزاد!

پ.ن.3

برنامه‌ی پشت پرده‌ی سینما هم اختصاص داشت به فیلم 300- حضور دکتر اکبر عالمی و سخنان مستدلشان بسیار شنیدنی بود... نگاهی متفاوت تر به ۳۰۰

به یاد رسولی عاشق ...

mvakilian — Fri, 13 Apr 2007 23:32:05 GMT

سلام بر دوستان

از تمام دوستانی که نظرات خودشونو با این وبلاگ در میون گذاشتن تشکر می‌کنم... دوست داشتم بازهم درباره‌ی دغدغه‌های جوانان بنویسم.. ولی این پست رو، به چهلم زنده یاد رسول ملاقلی‌پور اختصاص دادم... حدود یک ساعت پیش دوباره فیلم میم، مثل مادرو دیدم... دنبال یه سری نکته‌‌ی تازه‌ بودم که بتونم برای بار دوم با شما درمیون بذارم... بعد از اتمام فیلم، مستند میم مثل من و مادر رو هم از شبکه‌ی 3 دیدم... خیلی کیف کردم... صحنه‌ی خواب ابدی رسول، روی اون تخت سفید، توی اون ویلای شمال، خیلی با شکوه بود... آرامش آخری که تو بستر داشت، دوست داشتنی‌ترین رسول ملاقلی‌پورو به تصویر کشیده بود...

چه زیبا بود که اولین ویژگی شخصیتی رسول، که به ذهن دوستاش می‌رسید، صداقت بود... صداقت... صداقت... خصلت بی‌بدیل عشاق... چرا که عاشقان، عشق خودشونو با صداقت ابراز میکنن و با صداقت عشقشونو فریاد می‌زنن تا به گوش همه‌ی عالم برسه... و رسول عاشق هم با تمام وجود عشق‌هاشو تو آثارش فریاد ‌زد: عشق به فداکاریهای هم‌رزمانش (سفر به چزابه)، عشق به عشق‌بازیهای دوران جنگ (هیوا / مزرعه‌پدری) و تو آخرین فیلمش (میم، مثل مادر)، خالصترین عشقها رو با تمام قدرت فریاد زد: عشق به مادر

به نظر من رسول عاشق بود... چرا که عاشق، تاب رنج معشوقشو نداره و رسول عاشق، تاب رنج جامعه‌ی خودشو رو نداشت... نسل سوخته و نجات‌یافتگان حاصل رنج‌های التیام نیافته‌ی رسول بود...

وقتی فیلم میم، مثل مادرو دوباره می‌دیدم، فکر می‌کردم که چقدر ساده میشه به تمام زیباییهای این فیلم پشت کرد و تا جای ممکن به ضعف‌های فیلمنامه، گریم، شخصیت‌پردازی و... پرداخت ... من هم همین قصدو داشتم ... اما وقتی احساس کردم که یه عاشق این فیلمو ساخته، فهمیدم که باید از دید یه عاشق، این فیلمو نگاه کرد... به نظر من میم، مثل مادر جمع‌بندی و کارنامه‌ی تمام عشق‌ها و رنج‌هاییه که از آغاز فیلم سازی دغدغه‌ی ملاقلی‌پور بوده... با یه نگاه کلی به موضوعات مطرح شده تو این فیلم، امیدوارم با نتیجه‌گیری من موافق باشید: معضلات معلولین، مشکلات جانبازان، آسیب‌های اجتماعی جنگ بر خانواده (مثل ازدواج مجدد همسر روبیک و یتیم شدن ماریا)، به تصویر کشیدن رزمنده‌های غیر مسلمان در فیلم‌های دفاع مقدس، سرنگونی دیکتاتورها(سرنگونی صدام)، بازار فروش غیرقانونی دارو، مشکلات زنان خیابانی(که بسیار منصفانه و زیبا به این مشکل پرداخته بود) و...

هر کدوم از این موضوعات میتونس موضوع یه فیلم باشه... ولی چرا ملاقلی‌پور میخواس همه‌ی این نگرانیها و دلواپسیهاشو تو یه فیلم به ما بگه؟... مثل اینکه واقعاً میدونس، زمان اندکه و دیدار یار نزدیک... رسول، رسالتش را به پایان رساند ... ماییم و آموزه‌هایش ... خدایش بیامرزاد.

شاد و پیروز باشید